من پذيرفتم که عشق افسانه است

اين دل درد آشنا ديوانه است

ميروم از رفتن من شاد باش

از عذاب ديدنم آزاد باش

گرچه تو زودتر از من ميروي

آرزو دارم ولي عاشق شوي

 آرزو دارم بفهمي درد را

تلخي برخوردهاي سرد را

عشق را نمي‌فهميدي...

عشق يک حادثه‌ ساده نبود، اما از آن ساده گذشتي...
عشق اشک چشم من بود وقتي از من پرسيدي هنوز

دوستم داري...
عشق آينه تصوير تو بود که هر روز صبح مثل خورشيد

جلوي چشمانم طلوع مي‌کرد...
عشق صداي خورده‌هاي الماس بود وقتي که قلبم از

رفتن تو شکست...
عشق آخرين نگاه اشک‌آلود من بود وقتي که حرمت قلبم

 را زيرپا گذاشتي و ساک سفرت را بستي....
عشق کادوي تولد تو بود، که وقتي نيامدي، براي هميشه

در کمد خاطراتم محبوس شد....
عشق گوش کردن به شعر «لحظه ديدار نزديک است»

رضا صادقي بود، وقتي فردا صبح قرار بود تو را ببينم....